...

...

آدمک آخر دنیا همین جاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

آدمک دستخطی که ترا عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک بچه نشی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خوانی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

...

...

در

نگاه

 کسی

 که

 پرواز

را

 نمیفهمد

هر آنچه

اوج

بگیری

کوچکتر

 میشوی

...

 خدایا

 باز هم کمکم کن

 در سختیهای روزگار

 و در حوادث روز و شب

 از تنهاییهای این سو

 و اندوه های آن سو

 رهایم کن

سلام

همگی منو میبخشید

من خیلی دیر به دیر میام نت

 یه کم سرم شلوغ شده

ممنون که به یادم هستید

در جواب(...) که وبلاگ مارو با قبرستون اشتباه گرفتن

باید بگم آره قبول شدم نقاشی و گرافیک

البته مرحله ی مهمش مونده که امتحان عملی و ضریب ۴ داره

در ضمن اگه رمزی اسمتون رو میذارید اقلا یه رمزی بدید که من بفهمم

آدمهای مجهول الهویه تو وبلاگ من زیاد میان

ولی واقعا ممنون که فراموشم نکردین

و من معذرت خواهی میکنم از کسایی که به آسمان سردم اومدن

ولی من نمیتونم جواب محبتشونو بدم

 برای امتحانم دعا کنید ممنون

یا حق

   من از همه معذرت میخوام واسه تاخیرم مخصوصا کسانی که به یادم بودن

   اصلا قرار نبود انقدر دیر بشه

   منو ببخشید

   به هر حال سال خوبی داشته باشید

   یا حق

بیا ببین که چگونه به خود میپیچم

و روی خاطراتت چمبره زده ام

و زهر خاطراتت کویر چشمانم را میکشد          مریم اسفند   ۸۵

شبی بارانی

و رسالت من این خواهد بود

تا دو استکان چای داغ را

از میان دویست جنگ خونین

به سلامت بگذرانم

تا در شبی بارانی

آنها را با خدای خویش

چشم در چشم هم نوش کنیم

                                                                           حسین پناهی

                                       عید غدیر خم بر همه مبارک

                                   یه فال حافظ به مناسبت این شب عزیز

       گر دست رسد در خم گیسوی تو بازم          چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم

       زلف تو مرا عمر دراز است ولی  نیست          در دست  سر  مویی  از  آن  عمر  درازم

        پروانه ی راحت بده ای شمع که امشب       از آتش  دل  پیش  تو  چون  شمع  گدازم

       آندم که بیک خنده دهم جان چو صراحی         مستان  تو   خواهم  که   گزارند   نمازم

       چون   نیست  نماز  من  آلوده   نمازی            در میکده  ز  آن گم  نشود سوز و  گدازم

       در  مسجد  و  میخانه  خیالت  اگر  آید           محراب  و  کمانچه ز دو  ابروی  تو  سازم

       گر  خلوت  ما را  شبی  از  رخ  بفروزی          چون  صبح  بر  آفاق  جهان  سر   بفرازم

       محمود  بود  عاقبت  کار  در  این   راه             گر   سر   برود   در  سر  سودای   ایازم

                                     حافظ غم دل با که بگویم که در این دور 

                                     جز  جام   نشاید  که   بود  محرم   رازم         

 یه چیزی روی زمین افتاده به نظر مرده میاد ولی انگار نفس میکشه

 اینجا کجاست؟

 چقدر تاریکه

 مگه میشه نور ستاره ای هم نباشه؟ تا با یه کم امید از من پذیرایی کنه

 آخه آسمون به این بی ستاره ای هم مگه هست؟   

...

 این جسم بیجان رو باید نجات بدم

...

ظلمت این آسمون طاقت وجود غریبه ها رو نداره

و یه جورایی داره منو از آسمونش میرونه

باید عبور کنم.

کمی جلوتر رفتم به چهره اش نگاه کردم

خیلی خسته بود اما زنده

...

هیچکس اینجا نیست؟مریضمون بدحاله

آسمون تیره تر شد

از سردی اش لرز کردم

باید اونو از اون آسمون بیرحم بیرون میبردم

...

به صورت بی حسش نگاه کردم

درد توی سیاه و سفید چشماش با مردم چشمم درد دل میکرد

ظلمت٫ چشمم رو از پشت میگرفت و به بهونه ی بازی (من کی ام؟)جلوی مهمونی مردمان چشمامونو می گرفت

ولی راحت شناختمش

از سردی دستاش

زمان به سختی میگذشت

انگار ظلمت مهمون همیشگی اونجا بود

و زمان قصد سپری شدن رو نداشت

دوست دارم بهش کمک کنم

ولی تاریکه نمیبینمش

باید بفهمم اون کیه

گفتم تو کی هستی؟

گفت من...

برای خواندن بقیه ی متن روی ادامه ی مطلب کلیک کنید

ـ زندگی آسمانی است در قلب دوشیزه ای

ـ ما آمیزه ای هستیم از خاک و آسمان

از گل و روح خدا

ما نی لبکی هستیم و نغمه ای

پس از این نغمه ، سکوت است

و خواب جیرجیرک

ـ عشق ما را با صدای خودمان ،

که صدای کودکی امان است ،

دوباره آشتی می دهد

عشق ،نخست فقیرمان می کند

ـ ما همیشه بر سر دو راهی انتخاب همه چیز و هیچ چیز مانده ایم

ـ عشق واژه ای که بر شانه هامان می نشیند

و بر رود زبانمان شناور می ماند

ـ گوش ما آشنای سخنی است که از ما چیزی نمی خواهد

و ما را مخاطب خود نمی سازد

ـ خورشید را نمی توان خاموش کرد

ماه را نمی توان صید کرد

عشق را نمی توان اسیر کرد

ـ همه چیز زندگی باید همان گونه باشد که هست:

شلم شوربا

....مرگ از من چیزی نمی ستاند....

من هر آنچه را که قسمتی بوده پیشاپیش بخشیده ام

کریستین بومن

  خدای من

 یه صندلی اضافه دارم

میای کنارم بشینی؟

قول میدم گله نکنم

قول میدم گریه نکنم

قول میدم اذیتت نکنم

قول میدم از دنیا و مردمت ننالم

قول میدم از نامردی ها چیزی نگم

قول میدم از بدیها چیزی نگم

قول میدم ...

فقط دوست دارم تو چشمات نگاه کنم و دستاتو بگیرم

ولی نه

میدونم که همه چی رو تو چشمام میخونی

باشه

چشمام رو هم میبندم

فقط بیا کنارم بشین

       باز دلم طلب یک بیابان سوت و کور میکند با ماهی در میان مخمل مشکی شبش

       تا فریاد محکم و رسایش را در گوش او بخواباند

       تا ماه هم لحظه ای دردی که او میکشد را تحمل کند و بفهمد،

       که بار غم خانه به دوش و طفیلی خورشید بودن دردی نیست در برابر غم سوختن دلی.

      ...

      دلم دیگر هر چه کف های زائد صبرش را از بادیه ی پر جوشش میزداید آرام نمیگیرد

      بادیه را باید خالی کرد

      اما چگونه و به چه قیمتی؟

     ...

      ...                                                                 

     ماه به تماشای صبر دلم مینشیند

     و صحرا را یکپارچه هیزم میبیند و آتش بیارهای معرکه

     سکوت دلم دوباره جان میگیرد و ناجی گونه ی ماه میشود

     و فریاد را به کف های بادیه ی صبرم می افزاید

     ...                                                       

     لحظه ای میگذرد

     آسمان شب خاموش میشود

     کاش فریادت را بر صورتش کوبانده بودی

     دردش کمتر از درد جاودانه ی خاموشی بود

     باز هم با سوختنت دلی را سوزاندی

     تا کی؟

     ماه نیز قربانی سوزش تو شد                     

     پس کجا بروم و فریاد بزنم؟

     مظلوم تر از بیابان نمیبینم که تحملم کند

             مریم نیمه شب ۵/۴/۸۵

  دلم بیتاب یک بیرون ریختگی است

  او را خیلی آزرده اند و خیلی ها

  زمانی که برای همه میتپد کسی برایش نمیتپد

  دلها به او پشت کرده اند

  حال نمیدانم لیاقت ندارد یا لیاقتش را ندارند

  دلم گمان میکند در انتهای جاده ی ایثار خودش را پرپر میکند

  آیا او درست فکر میکند؟

  پس تکلیف ذهنم چیست؟او فدای چه میشود

  دلم آیا می فهمد که ذهنم را اسیر کرده است و او را له می کند؟

  و بقدری او را پراکنده کرده که یارای جمع و جور شدن را ندارد

  آیا می شود کاری کرد و کسی را نرنجاند؟ 

  فکر نمی کنم از جان گذشته تر از دلم کسی باشد

   اما نمی داند با ایثارش وجودی را به عدم تبدیل می کند

  ...

  حتی با سوختنت هوای سرد را می آزاری 

  اما عدم شو! این مرگ زیبا و ستودنی است .

  شاید لحظاتی کوتاه خاطرها را پریشان کنی

  اما برای همیشه کسی از دستت نمی نالد. 

  نمی رنجد.    

  مریم  ۳/۴/۸۵

  خدا هم مرا به بارگاهش نمیخواند

  لیاقت خلوت خدا را از دست داده ام

  اشک تنهایم گذاشته

  بغض هم تنهایی گلویم را میستاید

  وحشت فکرهای پوچ و مایوس کننده تنهایی ام را می آزارد

  باید تاوان آزردن تنهایی ام را بپردازم

  من به او مدیونم

  مریم تابستان ۸۵ کوچه مسجد امام حسن

  چند واقعیت:

  بهترین دوست اونه که باهاش روی یک سکو  ساکت بشینی و چیزی نگی و    وقتی ازش دوربشی  حس کنی بهترین گفتگوی عمرت رو داشتی

  ما تا زمانی که چیزی رو از دست ندیم قدرش رو نمیدونیم و در عین حال تا وقتی چیزی رو دوباره به دست نیاریم نمیدونیم چی رو از دست دادیم

  دقایقی تو زندگی هست که دلت برای کسی انقدر تنگ میشه که میخوای اونو از رویاهات بکشی بیرون و توی دنیای واقعی بغلش کنی

  هیچ چیز نمیتواند طراوت گلها و شکوه علفزار را برگرداند اما غمی نیست باید قوی بود و بر آنچه مانده امید بست

  راز موفقیت را کسانی به دست آوردند که در زندگی موفق نشدند

هر که آمد شد غباری بر

 زلالی

 آینه ام

هیچوقت فکر نمیکردم در نبرد دل و

غرور ،دلم برنده بشه آخه اون که جون نداشت

همه ی انرژی اش رو با اون ترک عمیق از دست داده بود

 ولی یکی اومد و دستش رو گرفت و بلندش کرد

و فقط حالا غرورم از دست رفته .

خوب بهش می ارزید آخه دلم فهمید که یکی هست

 که زخمش رو مرهم گذاشت و رفت.

 پس الان باید بره و دنبالش بگرده حتما اونم رفته

تا با غرورش بجنگه پس باید مرهمی بود و

دستش رو گرفت قبل از اینکه غرور شکستش بده

بعضی وقتها یک رد پایی رو رو دل سرد و ساکتت حس میکنی و

دردی شیرین گرما رو به دلت جریان میندازه و

وقتی چشم باز میکنی میبینی ،دلت یه ترک خورده و

 در دلت نیمه بازه ،کمی که میگذره و

هوای سرد دلت رو هشیار میکنه، تازه میفهمی

اون که پا رو دلت گذاشت، یه دل دیگه بود که معلوم نیست

دلت رو شکست یا میخواست مهمون دلت بشه ولی تو نفهمیدی و

 اون رفت.

مریم فروردین ۸۵ 

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم 

که گویا قبل از هر فریادی لازم است

یه دل یا باید بشکنه یا به وجد بیاد تا بتوته بناله حتی اگه ترک عمیقی هم برداره نمیناله .ولی وقتی بفهمی که اگه از ترکیدن دلت جلوگیری کنی داری بیشتر فشارش میدی بازم این کار رو میکنی؟

خوب اگه ارزشش رو داشته باشه آره .و این بده که خودت میدونی و داری میشکنیش.آخه اگه یکی دیگه دلت رو بشکنه اون که دلش واسه دلت میسوزه تویی ولی اگه خودت به شکستنش کمک کنی ...

حالا بشکنم یا نه؟آره میشکنمش تا نفسم نسوزه چون دلم واسه این زنده است تا بشکنه ولی نفسم آروم باشه.پس میشکنمش چون میدونم اون که یه تار از موهاش رو به من نداد جمعش میکنه ولی دعا میکنم که دلم بیصدا بشکنه تا نفسم پریشون نشه

مریم بهار۸۵

          آسمانم سرد است  بغض ابری ام رعدوبرقم را خفه کرده لااقل تو ببار شاید دل آسمانت گرم شود

                تقدیم به بارانم (سارا) زیارت قبول       مریم تابستان۸۵

دلم خیلی گرفته

 معلق بودن از سقوط سخت تره وقتی اوناییکه صادقانه حرفا تو بهشون زدی هلت میدن و با لبخندی که حاکی از دوستیشونه همراهیت میکنن و وقتی به ته و اوج معلق بودن میرسی آرزوی سقوط میکنی و تازه میفهمی اونکه بیشتر از همه مدعی و خواهانت بود حتی یه بار با سیال بودنت خاطرش رو خراش نمیده.

 ای کاش این وهمی ایکسی باشه .

البته بیگانه اگر میشکند حرفی نیست.نفست که باهات همراهی نکنه اگه زنده هم باشی مردی.وقتی نفست با دودگونه ای اخت بشه معلومه که ریه هاتو یادش میره و حالا تو میمونی و یه نفس نیمه راه

میدونی نفست کیه؟

اون که وقتی بهش میگی دلم گرفته میگه صبر کن یه پک دیگه...

کاش خدایی که همش با منه رو میدیدم تا اینقدر فراموشش نمیکردم کاش یه تار از موهاش رو به من میداد منم به هیچ کس نمیگفتم .

چرا دلم تاب نمیاره به نفسم میگم خدا به نیمه راه بودن من عادت داره خوب دلمو چی کار کنم که نفسش نفس منه؟

دارم دستی  که صبح دادم رو پس میگیرم نیمه راه خدا شدن عذابش بیشتر از این حرفاست باشه خدای من هر کار دوست داری بکن .

تازه اینجوری حواست بیشتر به منه.ترس شکستن دلم بیشتره پس بشکنش .

از این خوشحالم  که اونیکه جمعش میکنه تویی

مریم اسفند ۸۴

 عشق مانند هوا در جریان است تو نفسهایت را قدری جانانه بکش

بیشتر از این نمیشه نفس بدم ولی همین رو از من قبول کن نفس بکش

          تا خدا هست

             که همیشه هست 

                دل به دست نا امیدی نسپار.

                   تا خدا هست

                      و نمرده است

                         که هرگز نمیمیرد

                           خود را بیچاره نشمار.

                                                                        تا خدا هست...

  ای آنکه گشاینده ی هر بنده تویی                      این عزت من بس که خداوند تویی

میان پنجره و دیدن همیشه فاصله ای هست چرا نگاه نکردم؟

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها

سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن

زهر در لبخند یاران یافتن

ساعت ۲:۴۵شب ۴ دیماه ۸۴روی تخت دراز کشیدم و به حساب خودم درس میخونم ولی فقط شیطونی کردم.

خیلی حس و حال قشنگیه. سرمای دلچسبی دستامو میسوزونه و خوابمو منجمد کرده.آرامش عجیبی دو طرف پنجره است وهمه خوابن حس میکنم من فقط توی دنیا بیدارم.بارون با اون صدای محشرش منو به حیاط دعوت کرد ولی من صدای چاووشی رو بهش ترجیح دادم اونم باهام قهر کردورفت.

ولی نه انگار داره صدای مضراباش که هر بار یه جایی میزنه میاد .روی لباسهای آویزون روی آجر ها روی سقف .میخواد انقدر بنوازه تا باغچه ی شاکی رو خفه کنه تا اینقدر از فراقش نناله.هر کار که بکنه دوسش دارم .کاش میشد ببینمش ،بارونو میگم. ولی نه. میترسم

میترسم این عشقی که الان از تصورش دارم رو با دیدنش از دست بدم .ولی خدای من الان رفته بیرون تا ریزش بارونش رو چک کنه تا یه جوری بباره که من حسم رو نسبت به اوون چیزی که واسه لذت بردن من ساخته از دست ندم.ولی من دلم خدا رو بیشتر از بارون میخوادپس کاش زودی بیاد توو.

قطاری که به مقصد خدا میرفت لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد کسی رو به جهانیان کردوگفت مقصد ما خداست.کیست که با ما سفر کند؟کیست که رنج وعشق توام بخواهد؟ دنیا ایستگاهیست برای گذشتن

قرن ها گذشت اما از بیشمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند.از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود در هر ایستگاه که قطار می ایستاد چند نفر کم میشد .قطار میگذشت و سبک میشد زیرا سبکی قانون راه خداست

قطاری که به مقصد خدا میرفت به ایستگاه بهشت رسید. کسی گفت اینجا بهشت است مسافران بهشتی پیاده شوند.آنهایی که پیاده شدند بهشتی شدنداما آنجا ایستگاه آخر نبود اندکی ماندند قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند آنگاه خدا رو به مسافرانش کردوگفت درود بر شما آنکه مرا میخواهد از بهشت عبور میکند

قطار به ایستگاه آخر رسید ولی آنجا دیگر نه قطار بود نه مسافری

با تشکر از کسی که با این متن بیدارم کرد امید که همه از بهشت به سوی او بگذریم